Region Wsparcia Teleinformatycznego we Wrocławiu
Historia RWT
Widok przedwojenny.
Siedziba VIII Śląskiego Korpusu Armijnego Reichswery.
fot. z serwisu www.dolny.slask.org.pl

Po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do organizowania pokojowej struktury Wojska Polskiego. W czerwcu 1945 roku do Wrocławia przybyła grupa oficerów ze Sztabu IV Okręgu Wojskowego z siedzibą w Katowicach, z zadaniem wyboru nowej siedziby Dowództwa tego Okręgu. Wybrano obecny budynek Sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego przy ul. Pretficza 28. Uczestniczący w tej grupie oficer łączności por. Bronisław TARCZEWSKI, wybrał dla potrzeb późniejszego Węzła Łączności, pomieszczenia znajdujące na parterze i w podpiwniczeniach tego budynku - czyli te, które obecnie zajmuje Region Wsparcia Teleinformatycznego we Wrocławiu.




Aparat telegraficzny "BODO"

W marcu 1946 roku Dowództwo i Sztab Śląskiego Okręgu Wojskowego przeniosły się z Katowic do Wrocławia. W celu zapewnienia dowodzenia dysponowano wtedy skromnym sprzętem łączności:

  • jedną 100 numerową centralą automatyczną typu "SIEMENS";
  • dwoma łącznicami ŁP-30;
  • aparatami telegraficznymi typu "BODO";
  • dalekopisami typu ST-35;
  • dwoma radiostacjami typu RSBF;
  • drużyną gońców na rowerach.

Łącznica ŁP-30
ze zbiorów Pomorskiego Muzeum Wojskowego
w Bydgoszczy



W/w sprzęt oraz urządzenia łączności obsługiwane były wyłącznie przez żołnierzy frontowych 4 batalionu liniowego łączności, który stacjonował w koszarach na Klecinie. Węzeł Łączności zorganizowany był na bazie tegoż 4 batalionu liniowego łączności i wchodził w jego skład etatowy.

Pierwszym szefem organizującego się Węzła Łączności ŚOW był oficer z 4 batalionu liniowego łączności - por. Stanisław WÓJTOWICZ, który pełnił swoje obowiązki do 1949 roku. Jako samodzielny pododdział, Węzeł Łączności ŚOW został powołany rozkazem Ministra Obrony Narodowej nr 0115/Org. z dnia 05.10.1950 r. Jednostce nadano wówczas numer 1053 oraz pieczęcie. Zadaniem Węzła było zapewnienie łączności Dowództwu i Sztabowi Śląskiego Okręgu Wojskowego.

Wraz z wejściem w życie tego rozkazu - 15.12.1950 r. - zaczęto przyjmować do pracy pracowników cywilnych. Jednak w dalszym ciągu większość obsług sprzętu łączności stanowili żołnierze służby zasadniczej. Utworzono wówczas duży pluton łączności, w którym służyli żołnierze o specjalnościach telefonistów, telegrafistów, radiotelegrafistów i łączników środków ruchomych. Pluton ten stacjonował w koszarach batalionu łączności Korpusu Pancernego przy ul. Przodowników Pracy (obecnie ul. Gen. Józefa Hallera). W 1957 roku stacjonarny Węzeł Łączności przeszedł na strukturę etatową pracowników cywilnych. Wprowadzono również etatową służbę dyżurną łączności.

Wspomniany już pluton łączności powiększono do kompanii i zmieniono jej miejsce stacjonowania. Były to koszary na Klecinie. Następnie kompania została przeniesiona do koszar na ul. Obornicką, a po opuszczeniu przez batalion OTK kompleksu koszarowego, ponownie na Klecinę. Tam też w późniejszym okresie powstała druga kompania - radiowa. Kompanie te wyposażone w polowe środki łączności przeznaczone były do zapewnienia łączności sztabowi ŚOW w czasie ćwiczeń i wykonywały swoje zadania w tym kompleksie koszarowym aż do końca lat 70-tych.

W lutym 1980 roku w wyniku pożaru, budynek koszarowy uległ spaleniu i przez ponad trzy lata, czyli do wiosny 1983 roku, sztab jednostki z obydwiema kompaniami oraz administracją fukcjonował w koszarach na Sołtysowicach. Po wyremontowaniu spalonego budynku koszarowego jego dotychczasowi użytkownicy powrócili na swoje dawne miejsce.

W 1960 roku Węzeł Łączności przyjął od Ministerstwa Łączności dwa obiekty łączności. W m. WILCZYN powstało Radiowe Centrum Nadawcze, a w m. GŁUCHÓW, urządzono Radiowe Centrum Nadawczo-Odbiorcze. Tak powstał Węzeł Radiowy. W/w obiekty radiowe w Wilczynie i Głuchowie miały zapewnić stacjonarną łączność radiową z Ministerstwem Obrony Narodowej w Warszawie oraz łączność z armią i frontem w czasie osiągania Wyższych Stanów Gotowości Bojowej. Jednostka otrzymała również zadanie zorganizowania wydzielonego Węzła Łączności dla potrzeb KSD ŚOW w Oleśnicy. Garnizonowy Węzeł Łączności w Oleśnicy fukcjonował aż do września 1995r. Wtedy został przekazany dla Centrum Szkolenia Iżynieryjno-Lotniczego w Oleśnicy.

W latach 1991-1994 nastąpiła rozbudowa Węzła Łączności, w ramach której powstała nowa stacja teletransmisji wyposażona w teletransmisyjne urządzenia analogowo-cyfrowe. Wspólnie z Telekomunikacją Polską S.A. wybudowano ring światłowodowy o długości 57 km. Równolegle została oddana do użytku elektroniczna centrala systemu E-10B o pojemności 12000 NN. Na bazie ringu światłowodowego uruchomiono cyfrowy system transmisyjny PDH na urządzeniach ALCATEL T-9, łączący centralnę E-10B z jej 6-ma koncentratorami oddalonymi i systemem teletransmisyjnym Telekomunikacji Polskiej S.A.

Zgodnie z rozkazem Dowódcy ŚOW nr 53/1993 po wdrożeniu do eksploatacji centrali E-10B, łączność stacjonarną w garnizonie we wszystkich jednostkach i instytucjach wojskowych przejął nasz Węzeł Łączności. W ramach tej reorganizacji zostało wyłączonych z eksploatacji 17 przestarzałych central telefonicznych.

Zimą 1995 roku w związku z przejściem Węzła Łączności na nowy etat nastapiło rozwiązanie kompanii dowodzenia i radiowej, przekazanie polowego sprzętu łączności innym użytkownikom, a całego obiektu koszarowego na Klecinie dla WKS "ŚLĄSK" i WAK Nr 9 we Wrocławiu. Pozostał tylko pluton zabezpieczenia, który został przeniesiony do koszar 2 batalionu dowodzenia OW przy ul. Gen. Józefa Hallera. Wraz z nim przeniosła się cała administracja jednostki.



W październiku 1997 roku oddano do użytku nowe pole antenowe na obiekcie specjalnym RCN Wilczyn.

W ramach unowocześniania systemów łączności w Wojsku Polskim otrzymaliśmy nowe generacje urządzeń cyfrowych:

  • KX-30 PCM
  • Systemy powiadamiania typy CDK i KTSA
  • CROSS CONNECT DGT-3300
  • Radiolinie cyfrowe R-432


Widok współczesny od strony ul. Gajowickiej.
fot. z serwisu www.dolny.slask.org.pl

W lutym 2000 roku nastąpiło otwarcie nowych pomieszczeń Węzła Łączności w budynku Sztabu ŚOW - dla potrzeb Pionu Głównego Księgowego jednostki oraz Sekcji Ewidencji i Rozliczeń Telefonicznych.

W styczniu 2003 r. w związku z wprowadzeniem nowego etatu został zlikwidowany pluton zabezpieczenia, a w grudniu 2003 r. administracja naszej jednostki została przeniesiona do budynku Sztabu ŚOW przy ul. Pretficza 28.

Decyzją Ministra Obrony Narodowej od dnia 01.01.2003r. nasza jednostka funkcjonowała jako Garnizonowy Węzeł Łączności Wrocław, a od 01.07.2004r. przeszła na nowy etat wprowadzony w związku z wejściem w życie nowej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr Z-63/ORG/P1 z dnia 06.12.2005 r. oraz rozkazami przełożonych: Rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych nr PF14/ORG z dnia 31.03.2006 r. Rozkaz Dowódcy ŚOW nr PF7/ORG z dnia 28.04.2006 r. od dnia 01.01.2007 r. powstał Regionalny Węzeł Łączności we Wrocławiu.

Decyzją nr 345/MON 16 lipca 2008 roku, przyjęto tradycje i ustanowiono doroczne święto RWŁ we Wrocławiu przypadające na dzień 5 października.

Decyzją Ministra Obrony Narodowej powołano Region Wsparcia Teleinformatycznego we Wrocławiu, który stał się chlubnym kontynuatorem tradycji Węzła Łączności Śląskiego Okręgu Wojskowego, Garnizonowego Węzła Łączności Wrocław oraz Regionalnego Węzła Łączności we Wrocławiu i w Poznaniu. Jego głównym zadaniem jest zabezpieczenie funkcjonowania systemów teleinformatycznych, wszystkim jednostkom i instytucjom wojskowym dyslokowanym w obszarze odpowiedzialności RWT, którym jest województwo Dolnośląskie, Wielkopolskie, Lubuskie, Opolskie, Śląskie i Łódzkie.

Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych